. .නුඹ දැකීම. .

මේ විසල් නගරයේ,
හැම තැනම වෙලාගෙන,
මගේ ළය බිඳහෙළා,
නුඹෙ මතක සිනාසෙයි. .

සුරත හා වෙලීගෙන,
නුඹ ළඟින් නාවාට,
මුදු සිහින් ඇඟිලි තුඩු,
තාම සිත කොනිත්තයි. .

රිය සැරය යටින් විත්,
නුඹෙ කොමළ සිනා රැළි,
හදේ මංමුලා කොට,
යන්තමින් මට ඇසෙයි. .

මාවතේ ඉවුරු මත,
නුඹේ රුව මැවෙත්දී,
බර දරනු බැරි ලෙසින්,
දෙනෙත් අහකට හැරෙයි. .

මගේ නෙත් මත ගැටෙන,
දහසකුත් මිනිස් රූ,
අතැර එක මදහසක්,
පිණිස මා වෙහෙසවයි. .

ආත්මය මිටින් ගෙන,
ඈතකට විසි කළෙමි,
ඉතිං මා දමා යවු,
මාවතේ මිරිඟුවෙහි. .

. . .නුඹ නොදත් ප්‍රේමය. . .

සිත් අහස අඳුර හැර,
නුඹ සඳ ව නැඟුනාම,
මගෙ ලොවේ ඇඳි සොඳුර,
සිහිනෙනු'දු දුටුවාද. .?

නුඹ යනෙ'න මග ම විත්,
නුඹව මුණ ගැසුනාම,
මා නැඟූ හසරැල්ල,
යන්තමින් පෙනුනාද. .?

නුඹේ රුව,ගුණ පිණිස,
නුඹට සිත බැඳුනාම,
ලොවම එය දත් නමුත්,
නුඹට ඒ දැනුනාද. .?

තව අයෙක් සමග නුඹ,
මාවතේ දුටුවාම,
හද වසාගත් අඳුර,
කොයිබ සිට ආවාද. .?

නුඹෙ සොඳුරු සිනා මල්,
ඔහු වෙතට පිපුනාම,
ආත්මය ඉරිතලා,
මා මියෙනු පෙනුනාද. .?

ලෝකයට හොරෙන් බැඳි,
පෙම බිඳී හැඬුනාම,
ලෝකයම සිනාසුනි,
නුඹත් ඒ වගේමද. .?